Izarren Hautsa (Mikel Laboa)

gure artean ez bazaude ere, beti edukiko zaitugu gogoan Mikel!

Aho gabe jaio zen eta hitz egin nahi zuen umea (ipuina)

Bazen behin, Euskal Herriko herri txiki bateko eskola baten ikasten zuen 10 urteko ume bat, zeinek maisuari, lan egiteko orduetan hitz eginez, adarra jotzea asko gustatzen zitzaion. Bera, bertako ume guztiak bezala, jolastea, hitz egitea eta, ondo pasatuz, ikastea gogoko zuen; eguraldi ona egiten zuenean patioan edozein lagunekin jolastea eta eguraldi zakarreko egunetan etxera besteak gonbidatzea eta elkarrekin jolastearekin disfrutatzen zuena.

Ume hau Patrik zuen izena, baina klasean, sortzen zuen iskanbilarekin Pot deitzen zuten. Zer dela eta Pot? Ba, maisuari adarra jotzen saiatzen zen bakoitzean, klase guztia “Pot” erantzuten ziolako, hau da, kasurik ez ziotelako egiten. Beraz, egunak joan egunak etorri, hilabeteak pasa eta urtaroak igaroz, bere izena Pot izatera heldu zen.

Potek lagun asko izan zituen, baina hazi ahala, ikasturteak pasa ahala, aldameneko pertsona guztiak hasieran hain barregarria zenarenetik aldentzen hasi ziren. Eguneroko grazia berdinak hainbesteko graziarik ez zutelako nonbait; eskolara, institutura eta unibertsitatera joan ziren, eta Potek besteei ikasteko aukera kentzen ziela konturatu zirenean bakar-bakarrik uzteari egin zioten… momentu horretatik aurrera gure Pot, dibertigarria baino, guztiz nekagarria zela konturatu zen, ez bere buruari ezta besteei ere, onurarik ekartzen ez ziola ohartu zen. Orain jadanik inortxo ere ez zion arretarik adierazten.

Bera, egun horretararte hitz asko bota baina gauza interesgarri gutxi esan izan zituela konturatu zen; esaten zuen guztia besteak barre egiteko eta berari arreta adierazteko besterik ez baitzuen egin. Ahoa barik jaiotako eta hazitako umea zela konturatu zen. Aho gabe denok jaiotzen gara baina normalean, gaztetatik, joaten zaigu hazten. Gure Pot ikasle bereziari, berandu konturatzeagatik, besteek umetasun eta nerabezaroan lortutakoa nagusitan egiten hasiz lortu beharrekoa izan zen.

Pot, ahoa izan barik hitz egin nahi zuen gure umea, behin eta berriz saiatuz, laguntza nonahi bilatuz eta besteen kritikak eta gomendioak jarraituz, ahoa izatera heldu zen. Eta ez edonolako ahoa; gutxitan aurkitu ditzakegun hizlari karismatiko horietako bat izatera heldu zen, besteen laguntzat, bere borondate eta esfortzuaz. Horrek, gainera, ez zuen esan nahi gure Pot, pertsona serioa eta aspergarria bihurtu zenik, ezta gutxiago ere, oso entretenigarria zen besteontzat bromak behar ziren momentuan egiten zituen norbaitekin egotea, zeinek seriotasun momentuetan edota, hitz egin barik, orduak entzuten eman behar zituenean, berarekin egon eta elkar sentitu zitekeen norbaitekin egotea. Horrek, ere, bere ikaste nahiari eragin positiboak ekarri ziolarik, ez baitzuen momentu oro aditasuna galaraziko liokeen zerbaitetan pentsatzea eragiten.

Arrezkeroztik, lasai oso bizi izan zen Patrik, inguruko pertsonengatik hurbiltasuna sentituz, beharrezkoa zenean entzuten zutela ulertuz eta norberaren zilborretik at mundua bazegoela ikusiz.

Hemizikloan Agertu Nintzenekoa

Nire bizitzan zehar egindako beste bidai batean, inolako ibilgailurik beharrezkoa ez den bidai horietako batean, nire burua diputatuen hemizikloan aurkitu nuen. Hemizikloa jendez gainezka zegoen ilargi erdiko itxura zuen aulki pilaketa bat zen. Bertan biltzen ziren pertsonak telebistatik ikusten ditugun politikari horietakoak ziren. Herri guztiko ordezkariak ziren, haiek gai konkretuen inguruan hitz egiten zuten, txandaka; baina entzuten momentu bat jagon ezkero, bazirudien bakoitzak, bere txandan, gai ezberdin bati buruz hari zela berbetan.

Orduak eman nituen haiek erraten zutenari so eginez eta ohartu nintzen bertan botatzen ziren ideiak, behin eta berriz errepikatzen zirela, batek beste bati galdera bat egin eta bigarren honek zer ikusirik ez zuen beste gauza bat erantzuten zuela. Hantxe inortxok ere ez zuen beste inor entzuten. Herritarrak etxeetan diru apurrak zenbatzen, hilabete amaierara nola helduko pentsatuz eta hauen zergetatik soldata jasotzen zuten politikari dirudunak, bitartean, denbora galduz, euren errepresentatuen interesei so egin gabe. Hiritarrak, eurak, dituzten arazoak zeintzuk diren galdetu beharrean... hau da, auzo soil eta arrunt batean edonork zailtasunik gabe, minutu batean, erantzun lezakeen galdera planteatuz gero; hau egin beharrean, politikariak bukatu eta konpon ezinezko arazo konplexu eta ulergaitzei planteatzen diete konponbideak. Errealitate sozialetik at daudela pentsa dezakegu, baina ez da hala, gertatzen dena da gure lepotik kobratutako soldata horiekin haien errealitate soziala ezin izan daitekeela gurearen berdina izan, eta, ondorioz, ezin planteatu dezakete haien interes ekonomikoen aurkako eztabaida politikorik.

Guzti honengatik haien artean egon ondoren herriko nire plaza heze eta labainkorrera, bertako jendartera eta umeak oihuka eta jolasean gure inguruan dauden lekura, itzultzea erabaki nuen. Umeen jolas eta oihuekin, pertsona adinduek plazako bankuak okupatzearekin eta lurreko harriak daukan hezetasun eta labainkortasunarekin ez da jagoteko leku erosoena, baina, behintzat, denok hitz egin zein entzuteko aukera badaukagu eta egunean egunean sortzen zaizkigun arazoak elkarrekin konpondu ditzazkegu.

Puedes irte lejos sin salir de casa.

Hoy, al igual que ayer; probablemente seguirá siendo también mañana... sigo viajando. Sí, ayer me habeis visto en Bilbo; sí, he estado en casa durante el día y me vereis a la noche en las calles. También, sí, mañana no estaré muy lejos de mi casa, pero no he dejado de viajar... de hecho, me veis y me sentís, como siempre, cerca, pero ya os digo yo que estoy muy lejos... ahora mismo he viajado a EUA (Estados Unidos de America), desde Belfast a Donostia, de Donostia a Bilbo, tres días más en Polonia y México y ahora estoy en EUA.

Sí. Tengo una mente abierta, puede, pero no estoy de viaje sin viajar. Es decir, no estoy soñando... pero sí, tengo la mente abierta y me abre caminos, me acerca a personas y, sin salir de casa, he viajado mediante personas que se han acercado a Bilbao a conocerlo y a conocerme... me han hablado, interrogado y escuchado; desde luego mediante su visita yo he viajado, pues he sentido he visto, he vivido y he aprendido. Por lo que, sin haber salido de casa he viajado.

Cada cual puede aportar diferentes cosas, no todo el mundo puede alojar a gente de fuera, no todo el mundo puede viajar, ni todo el mundo puede invitarte a una comida, pero cada cual a su forma puede participar en comunidades, en temas, en sociales de diferente índole... yo, entre otras en las que son más inaccesibles, si os gusta conocer otra culturas, gente y/o viajar os recomiendo que le echeis un ojo a www.couchsurfing.com

Bajo el Suelo (BOIKOT)

Contra la violencia sexista:

¡¡ACCIÓN DIRECTA!!

Morka Koloreko Kutta Hiria

Bazen behin Kutta izeneko hiri bat. Bertan zeuden eraikin guztiak, errepideak, farolak eta zebrabideak morka koloreko gama argikoak ziren. Bertako hiritar eta etxeanimaliak ere morka ilunekoak ziren. Den dena zen morka kolorekoa. Aurretik, hiri horretara gerturatu baino leen, inoiz ez nuen horrelako kolore disdiratsu eta xarmangarririk ikusi. Kolore alai eta xelebre hura lurretik zerura den dena estaltzen zuena, ez zuen gorriaren antzik, ez berdea edo horiaren antzik ere; baina kolore argia zen, disdiratsua.. begietarako benetan erakargarria.

Bakarrik egon nintzen handik paseatzen eta ezin ulertu nenbilen hiritar horien aurpegien goibeltasuna. Hain liluratuta nengoen morka koloreko gama guztiak aztertzen non hiritarrekin hitz egiteko denborarik ez nuen izan... gaua heldu zen paseatzen nuen bitartean eta horrek leku ezin politago horretatik aldentzea eta etxera itzuli beharra ekarri zidan. Zena zela ere, leku hartan beste egunen baten itzuli beharko nintzen.

Gerturatu nintzen beste batean lagun batekin joan nintzen, Unai zuen izena, hark gonbidatu nuen ikusitakoa kontatu nionean sinistu nahi izan ez zidalako. Han agertu ginen biok, motxila lepoan eta Unairen txakurra gertutik jarraitzen gintuela. Txakurra hirira sartu bezain laister Unai eta bion artean eskutatu zen inoiz ikusitako kolore hura non nahi agertzen zela ikusirik. Unai, bitartean, su ta lur zebilen, zer begiratu ez zekielarik. Bi begiekin ezin dena ikusi.

Unai txakurra lasaitu eta kolore alaiko hiria ikusten zuen bitartean, ni bertatik presaka eta triste aurpegia zeraman bati gerturatu nintzen, haren aurpegiaren tristuraren zergaitia, beste hiritarren aurpegian ere ikusi genezakeenaren zergaiti berbera zelakoan, zergaitiaren zergaitia azalduko zidalakoan.

Hurbiltzean pertsona horri aurpegia aldatu zitzaion, isututa zegoela pentsatu izan nuen. Hala ere, beldurrez bazen ere, nire galderak entzun, pentsatu eta erantzun zituen. Nola zitekeen aurretik horrelako sinpletasunez konturatu ez izana? Kolore ezin alaiago eta politagoa zuen hiri hura besteen begietarako izango zen, eurak kolore berdin bakarrean ikusten zutelako inguruko guztia, bizitza osoan zehar. Ez zuten beste kolorerik, eta ondorioz, ez zuten bestelako ikuspunturik zutena baloratzeko.

Guzti hau entzun ondoren, etxerantz gindoazela Unaik ahots ozenean esan zuen “soilik bidaiatzean ohartzen gara etxekoaren balioaz”. Zein egi borobila Unaik, momentu batean bi eguneko ibilaldian ikusitakoa, laburtu zuena.

Harriturik bizi zen bat ezagutu nuenekoa (Ipuina)

Zubi bat igaro ondoren, eguzkia zerutik nire larruzko arropa beltza kiskaltzen zuelarik, gelditu nuen motorra; errekaren ondoan eta zuhaitzez inguraturiko erretegi batzuen ondoko errepideko taberna batera sartu eta alkoholik gabeko garagardo bat eskatu eta kanpoko gerizpean zegoen bankuetako batean eseri nintzen. Bankuaren beste aldean tipo bat zegoen, ahoa eta begiak zabal zabalik, aurrera begira. Oso pertsona bitxia zen.

Bat batean, altxatu eta errekarantz joan zen. Eskuak aurrerantz luzatu, bere buruarekiko zerbait esan eta burura eraman zituen. Ni, bitartean, tragoa edaten jarraitzen nuen bankuan. Eskuak buruan zituela, bankurantz gerturatu zen berriz ere; begiratu ninduen goitik behera eta behetik gora, zu eta lur jarraitzen zuen, beltzez jantzitako gazte bat aurretik inoiz ikusi ez balu bezala. Begietara begiratu nion, ez zen bere aurpegian, ez begietan ere tentsio kutsurik sumatzen. Guztiz kontrakoa. Miresgarritasun aurpegia zuen gizontxo xelebreak marmarka hasi zen begiak distiraz beteak nire janzkeraren zehaztasun guztiak aztertzen zituen bitartean. Une batez pentsakor gelditu ondoren errepiderantz zuzendu zuen bere harritu aurpegia. Antza zenez motorra ikusi zuen, gaua bezain beltza eta lerro distiratsuak, izarrak gau ilunean distiratzean osatzen dituztenak bezalakoak, eta beste barik harantz korrika hasi zen. Ez dakit ustekabean harrapatu ninduelako izan zen, baina gorputz guztia dardarka hasi zitzaidan eta bat-batean zutitu nintzen, bitartean eskuak indar gabe baleude bezala gelditu eta garagardoa eusteari utzi zioten. Gorputza mugitu ezinik begiak lurrera zuzendu eta botilatxoa zoruaren aurka birrindurik zegoela ikusirik, berriro altxatu eta tipoari begira gelditu nintzaion, egingo zuenaren beldurrez.

Burumakur bankurantz zetorrela eta motorra ni utzitako moduan zegoela ohartu nintzen orduan, eta beste barik, beste trago baten bila sartu nintzen eguneko beroak sortu zidan egarria lasaitzeko esperoan. “zenbat jarriko dizkizut?” galdetu zidan tabernariak. Atetik irten eta bietako bat eskaini nion. Eskaintzen niona begiratu eta irribarre egin zuen “moltas graçias” zioen bitartean. Luzaroan egon ginen hitz egiten, eta esan zidanez Katalunian jaioa zen eta aurkitu ginen leku hartara heldu zen momentutik, baziren jadanik bost urte, ezin izan zuen alde egin. Azaldu zidanez bera enpresa bateko buruzagia izan omen zen, eta beti omen zebilen leku batetik bestera negozioak egiten; baina egun batean, Bilbora tratu bat ixtera zihoala, taberna horretan gelditu zen deskantsatzeko asmoz. Hain zen lasaia non bere zereginetara itzultzeko gogorik ez zuen izan, eta bertan gelditu zen hain txundigarria zen lasaitasunaz hausnartzen.

Jidaitz eta Hirotz ezagutu nituenekoa

Nire bidaietako bat motorrez egin nuen. Ni motor beltz bat dut, nahi dudan lekura eramaten nauena. Pentsa ezazue, 20 eurorekin 400 km egin ditzakedala gasolina gehiago jarri behar barik. Beno, esaten nenbilen bezala, motorrez egin nuen bidai batean gauetan kanpai dendan lo zakua luzatuz atzeden hartzen nuen eta, egunean zehar, motorrean bidaiatuz herri eta pertsona ugari ezagutzen joan nintzen bidai hartan.

Jidaitz eta Hirotz deituriko anai-arreba batzuk ezagutu nituen heldutako herri batean, biak herriko plazan zeuden umeentzako jolasak prestatzen. Gerturatu nintzaien eta eurekin berriketan denbora luzea eman nuen, oporretan leku batean edo bestean egoteko, gustora egonda behintzat, edota bertatik alde egiteko presarik ez nuen, eta haiek ere prisa eza zuten nonbait. Arratsaldea aurrera zihoan eta azkarirako etxean, plazara jeitsi aurretik, prestatutako patata tortila batera gonbidatu ninduten, hitzegiten jarraitzen genuen bitartean. Hitz egiten gaua heldu zitzaigun, plazan jolasten ibilitako haurrek bakar-bakarrik utzi gintuzten gutxinaka-gutxinaka. Hitz egiten gaueko hamabiak jo zuten herriko kanpaidorrean eta, ondorioz, farolak amatatu ziren bat batean. Gauaren iluntasunean murgildurik gelditu ginen hirurok, momentu batez iluntasuna nagusitu zelarik. Gorputzak atzerantz bota eta izarrei begira gelditu ginen hirurok. Bakoitzak bere buruarekiko eztabaidan egongo bagina bezala, hitzik esan gabe.

Nire buruari galdetzen nion, nola hain luzaroan, arratsalde horretara arte, ez nituen ezagutu horrelako bi pertsona eder eta atseginak. Gure bizitzak ustegabean elkar gurutzatu zirelarik eta hiruron izaera irekia eta alaiak elkarrekin hitz egitea ekarri zuelako ezagutu ginelarik. Zein ederra den horrelako pertsonekin hitz egiten hastea. Bizitzako egunik onena izan zen edo, behintzat, hoberenetarikoa. Gaur egun oraindik jarraitzen dugu elkar ikusten eta eurak ni edo ni eurak bisitatuz denboraz goxatzen jarraitzen dugu.

Aprendiendo a Luchar (Reincidentes)

Srs, Sras y gentes varias... En dos horas me piro a Blefast!!!! ;) Nos vemos!!! :P

Un Pueblo (Reincidentes)

Fastundo pipak besterik jaten ez zuen emakumea

Ni eta nire lagunak bizi garen hiritik atera nintzen behin paseo bat ematen. Harrigarria da ibiltzen duzun bitartean ikusi eta ikasi ahal dena, ikusgarria ikuskisunarekin goza dezakezuna. Egun horretan enparantza batetan gelditu nintzen nire mp3an musika entzuten nuen bitartean pasatzen zen jendea behatzeko asmoz. Orduak pasatzen ziren, goiza zegoeneko pasatu zen, ni bertan lasai zehozer interesgarria noiz pasatuko zain. Pasatzen ziren pertsona guztiak ziren interesgarriak; bakoitzak bere gauzak eta berezitasunak zituen.

Bat Batean, aurrez aurre neukan ni bezala eserita zegoen emakume bati erreparatu nion, bere inguruan hamaika pipa azal menditxo zituen. Duda barik ni eserita eraman denbora baino gehiago zeraman emakume hura Fastundo pipak jaten. Ordu erdiz begira egon nintzaion, han, mugitu barik, pipa bat aurrekoaren atzetik ahora gerturatuz, azala kenduz eta murtzikatuz. Bitartean begirada hurruntasunean galdurik, inguruan gertatzen eta pasatzen zenari erreparatu gabe.

Pakete bat; beste bat. Azkenean hurbildu nintzaion eta berarekin hitz egiten hasi nintzen. Antza zenez Fastundo pipak ez ziren beste ezer ez zuen frogatu nahi, pipa horiek oso maite zituen, horiek zuten forma, saporea, usaina eta testura paregabea zen harentzat. Esan zidanez ez zegoen munduan horrelako zirrararik sor lekiokeen besterik... “besterik frogatu al duzu, hori, esaten duzuna hala dela jakiteko?” eta ezetz, ez zuela beste ezer frogatu beharrik, esaten zuena egia zela jakiteko, erantzun zidan.

Horrelako handikitasun eta harrokeriarekin emandako erantzunari berriz erantzuteko gogoa ihesi joan zitzaidan, baina emakume –nire buruaren barruan besterik ez zenuen izan erantzuna–, ni behintzat “Fastundo pipak ez diren besterik frogatu barik ez naiz joango mundu hontatik.”

La Luz del Miedo

Erase una vez un az de luz que vivía en el país de las luces parpadeantes con otros millones de destellos de diferentes voltajes. Las luces, dependiendo de su voltaje y su edad, parpadeaban intermitentemente, emitiendo luces de diferente intensidad. Entre ellas, había luces fosforescentes como subrayadores amarillos, intensas como focos de estadios y luces tenues como ancianos decrépitos en sus últimos años de vida.

Nuestra lucecita era una luz joven, inteligente, estudiada y con gran corazón. Pero tenía un problema que la afligía: con la edad que tenía, nuestro az, no lograba brillar con intensidad pese a que ardía en sí una gran fuerza interior. Sus temores, la falta de confianza en sí misma y demás, no dejaban intensificar la proyección de luz que ahora debiera reflejar en las burbujas de la infinidad. Su inseguridad la convertía en la más tenue y decrépita de las luces...

Una noche de incalculable oscuridad, nuestra tenue luz, merodeaba por la inmensidad de “La Nada”, pensando sobre su vida. Deslizándose-deslizandose, llegó a Blom, el lugar donde la luz tuvo origen. En ese lugar, en el principio de su historia y de su espacio, en Blom; en el punto más céntrico de “La Nada” no había, como os podréis imaginar, nada de nada. Allí vivía Nadie que no era ni más joven ni más viejo, ni mejor ni peor que nadie. Nadie dio origen a todo lo demás, a las luces, a los espacios, al tiempo, a las burbujas de la infinidad en las que se reflejaban las luces y, en definitiva, Nadie fue quién, en la inmensidad de ”La Nada”, había dado nombre y valor a las cosas dando origen a todo.

Nadie escuchó al az de luz, su biografía, su problemática. Observó su poca incandescencia, desproporcionada a la edad y nivel de inteligencia social y estudios de quién hablaba. Habló y discutió durante una ínfima parte de una eternidad, para hacerse así una idea precisa de la forma de ser de su contertulia. La tenue luz describía, exponía y argumentaba sobre lo temas que trataban, a fin de que Nadie pudiera ayudarle aconsejándole desde su infinita sabiduría.

Nadie, a pesar de sus años, no siendo ni más ni menos que nadie, lo único que pudo decirle al az de luz fue que había errado el lugar de su búsqueda. Que las expectativas que en su consejo tenía eran demasiado altas para algo que no venía de ningún lugar externo a sí misma.

Entonces, dándose cuenta de lo acertado de las palabras de Nadie, decidió seguir su tortuoso camino de búsqueda hacia el interior de “La Nada”. Hacia ese punto hacia el que no se puede andar, ni deslizar; ni siquiera entrar. Pero, hasta ese punto, que sin avanzar, sí que se podía acceder.

Tras muchas conversaciones, no menos observaciones, algunas reflexiones y, prácticamente sin anotaciones, llegó, por fin, a su interior. Ese lugar donde pocas llegan y muchas menos por casualidad.

Sin libros de autoayuda y hecha un mar de dudas se encontró en sí misma a Sí. Sí era el reflejo de las burbujas de la infinidad, era ella misma, pero sin serlo. Estaba claro pues podía verlo, se veía a sí pero sin poder creerlo. Sí era zurda, al contrario que ella que aguardaba muda; Sí, sonreía, cosa que aunque quisiese, ella no podía. Sí brillaba, cosa que ella admiraba... Pero, a pesar de no poder creerlo, tenía que hacerlo.

Como brillantes reflejos en un espejo que quería proyectar a voces, con esas imágenes grabadas a fuego en su seno, como si se tratara de la llamada de los vikingos desde los Drakares a soplo de cuerno.

Era algo que en ella, como luz había; pero que mostrar hasta ese momento no sabría.

Nadie supo ayudarle; Blom fue el lugar de búsqueda en el errado camino hacía Sí. Pero aun necesitaba otro lugar, otro momento...

Buscó, pero no halló. Mendigando anduvo, pero no lo obtuvo. Hasta que la situación sumamente absurda le pareció y, por fin, sonrió. Había andado en vano porque nadie le podía echar una mano; había buscado fuera a pesar de que allí no estuviera. Esperaba encontrar el acierto, aunque esperando hubiera muerto. Reflexionando dio con Sí, sin darse cuenta de que ella ya era así. Quería el reconocimiento de las demás, sin pararse a pensar que, lo dijera el resto o no, ella valía mucho más.

Y, riéndose de la situación, halló la solución: Ella no brillaba porque ensimismada estaba, con tanta presión que resultó un tostón. A medida que brillaba su sonrisa ampliaba y como respuesta obtenía lo que del futuro le devendría. Mientras sonreía, en un agujero negro, su pasado, la seriedad y el miedo reflejado vería; en definitiva, todo lo que pronto desaparecería.

El brillo de sus ojos y su sonrisa iluminaron las más lejanas burbujas del infinito, lo que no lograron los demás destellos hasta entonces y creando, de este modo, un nuevo hito.
Nunca antes en el país de las luces parpadeantes, nadie, había llegado tan lejos con la luz de su sonrisa, que a mundos lejanos y exóticos llegaría como soplo de fresca brisa.

El Safari (Reincidentes)

Te Amaré (Silvio Rodriguez)

Zenbat Min (Ken 7)

Una despedida emotiva, nunca es un "adios", sino un "hasta pronto"

A veces la vida

y otras, la sonrisa...

Me descubre nuevos sitos y momentos emotivos.

Personas interesantes de miradas penetrantes;

lugares paradisiacos y momentos excitantes.

Todos, momentos eternos, eternidades efimeras...

ante mi desaparecen cual espejismos fugaces

que tan solo puedo mantener en el recuerdo

cuando pienso y sonrio, como tú ahora haces.

Durante estos días,

con suma alegría,

en tu cara una sonrisa

dibujarse vería.

Ahora, un recuerdo más aflora en mi mente,

como no podía ser de otra forma

me ha encantado conocerte.

Me apena que te vayas, me apena que te hayas ido,

pero aunque no nos volvieramos a ver,

nunca caerías en mi olvido.

Siempre Tarde (Celtas Cortos)